Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pierwsza pomoc. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pierwsza pomoc. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 14 lipca 2016

#głowanakarku

Czasami ten jeden raz może nie wyjść. Czasami ten jeden raz był o jeden za dużo. W te wakacje nie tracimy głowy!

https://www.facebook.com/4dioptrie/

 

wtorek, 26 maja 2015

Czy od małego skaleczenia można umrzeć?

Słoneczna pogoda i bezchmurne niebo zapraszają do wypoczynku na świeżym powietrzu. Coraz więcej pojawia się amatorów kopania piłki, biegania czy jeżdżenia na rowerze. Lekarze szykują się do opanowania tzw. letnich urazów: stłuczeń, skręceń czy złamań. A co z małymi ranami, obtarciami naskórka? Mogą być groźne?


Każdy złapał zająca

I w tym momencie zacząłem się zastanawiać, dlaczego po każdej mojej wywrotce dziadek lub babcia mówili: "O, łapiesz zająca!?". Czy to lokalne powiedzenie, czy ono ogarnia cały kraj? Ale do rzeczy. Każdy z nas nie raz czy dwa przewrócił się i zranił. Czasami zachwianie równowagi skutkowało lekkim obtarciem naskórka, a czasem pojawiała się mocniej krwawiąca rana. Niektórzy mają nawet pamiątki z szalonych zabaw w postaci ciemnych plamek na skórze - to drobne kamyczki, które dostały się do rany i na dobre tam pozostały. Wszystko wskazuje na to, że małe rany nie są groźne.
Tymczasem przybliżę Wam historię z dokumentacji medycznej. Pewnego dnia dziesięcioletnia dziewczynka przewróciła się na asfalcie. Nic wielkiego się nie stało, lekko obtarła sobie łokieć i kolano. Rana mała, ale za to ból nieproporcjonalnie duży. A wyobraźcie sobie co czuła przy dezynfekcji wodą utlenioną... Po dwóch dniach dziewczynka zmarła.

Jakie rozpoznanie?

Dzisiejszy artykuł ma skupić uwagę, jak niedaleko jest od drobnego zranienia do poważnych konsekwencji.
Przyczyną zgonu dziewczynki był tężec, czyli choroba zakaźna powodowana przez bakterię Clostridium tetani. Ta beztlenowa bakteria powszechnie występuje w środowisku. Bytuje w glebie, wodzie czy zwierzęcych odchodach. Nasz kontakt z bakterią jest częsty, ale do zakażenia powinno dochodzić rzadko z uwagi na szczepienie. Problem niestety narasta ze względu na liberalizację tematu wakcynologii i histeryczny ruch antyszczepionkowy. 
Roczna zapadalność na tężec w świecie wynosi około miliona przypadków ze śmiertelnością w granicach 30-50%. 


Tężec w trzech sukniach

Wyróżniamy trzy rodzaje tężca: uogólniony, miejscowy i noworodków.
Tężec uogólniony jest najczęstszą postacią. Na skutek toksyny produkowanej przez bakterię, dochodzi do skurczu różnych mięśni: mięśni żuchwy, twarzy lub grzbietu. Pojawia się rozdrażnienie, ślinotok, uczucie drętwienia pewnych okolic ciała. W dalszej konsekwencji pojawiają się zaburzenia rytmu serca, zlewne poty i odwodnienie. 
Tężec miejscowy jest ograniczony do miejsca zranienia. Pojawia się ból i skurcz mięśni w okolicy rany. Jego odmianą jest tężec głowy, który rokowniczo jest gorszy dla pacjenta.
Tężec noworodków najczęściej występuje przez zakażenie kikuta pępowiny. W tym przypadku zakażenie jest śmiertelne nawet w 90%.

Kiedy zgłosić się do lekarza?

Podejdźmy do sprawy bardzo praktycznie. Kiedy zgłosić się do lekarza? 

kliknij aby powiększyć

Szczepienie

Znając przebieg choroby i wiedząc, jak dramatycznie się kończy, opracowano skuteczny schemat szczepienia przeciw tężcowi. Zawiera on cztery dawki szczepionki, podawane w wieku 2, 4 i 6 miesięcy, a następnie w wieku 18 lat. Prawidłowo przeprowadzenie szczepienie chroni nasz organizm przez 10 lat, czyli do 28 roku życia. Dawki przypominające powinny być powtarzane co 5 - 10 lat.

Think Healthy jest także na facebooku i twitterze. Odwiedź i dołącz!

sobota, 16 maja 2015

Gorączka: czy należy z nią walczyć?

W naszym społeczeństwie istnieje pewne przekonanie, że gorączka jest wykładnikiem ciężkości choroby. Pojawienie się gorączki jest utożsamiane z poważnym stanem pacjenta. Czy zawsze? Innym ciekawym zjawiskiem jest radykalna walka z gorączką. Kiedy temperatura ciała odbiega od 36,6 st. Celsjusza, przyświeca jeden cel: zbić gorączkę. Ale czy to dobry pomysł?


Kiedy mówimy o gorączce

Muszę Was pocieszyć lub zmartwić, że gorączką nie jest każda temperatura powyżej 36,6 st. Celsjusza. Arbitralnie przyjęto, że gorączka rozpoczyna się wtedy, gdy termometr wskazuje 38 i więcej stopni Celsjusza. Pomiędzy prawidłową temperaturą ciała a wartością 38 kresek znajduje się obszar tzw. stanu podgorączkowego.


Jak należy dokonać pomiaru temperatury ciała? Istnieje kilka metod, które umozliwiają ten pomiar. Oto one:
  • pomiar pod pachą - najpopularniejszy sposób pomiary ciepłoty ciała, koniec termometru umieszczamy w dole pachowym i czekamy od 1 do 5 minut dla uzyskania wyniku,
  • pomiar w ustach - to już mniej powszechna metoda, w której odpowiedni termometr umieszczamy w jamie ustnej, zwykle pod językiem,
  • pomiar w uchu - badanie możliwe do wykonania przy użyciu specjalnego termometru, działającego na podczerwień; rzetelność wyniku w znacznym stopniu zależy od producenta urządzenia mierzącego,
  • pomiar "z czoła" - zasada pomiaru jest tożsama z pomiarem temperatury w uchu, 
  • pomiar w odbycie - metoda stosowana zwykle u niemowląt i małych dzieci,
  • pomiar "ze smoczka" - jedno z nowocześniejszych rozwiązań, w którym ciepłotę ciała mierzy termometr znajdujący się w smoczku.
A co z szybkim pomiarem wykonanym przez przyłożenie dłoni do czoła chorego? Jak się okazuje...
Gorączka stwierdzona pomiarem "na rękę", albo pocałunkiem matki bywa bagatelizowana przez lekarzy, jako niewiarygodna. Uwaga drogie mamy! Okazuje się, że nasze dłonie, to całkiem czułe narzędzie w wykrywaniu gorączki u dzieci. W badaniach naukowych wykazano, że matki nawet w 80% przypadków prawidłowo rozpoznają gorączkę u swojego dziecka. Dla porównania, kiedy to personel medyczny miał oceniać temperaturę dziecka na dotyk, wyniki zgadzały się tylko w 42% przypadków. Jakkolwiek nie należy ignorować matczynych pomiarów, są one niedoskonałe i warto potwierdzić rozpoznanie za pomocą termometru.
doktor-mama.pl

Czym jest gorączka?

Jak wcześniej już wspomniałem, identyfikujemy gorączkę jako stan chorobowy. Tymczasem: gorączka jest objawem i nigdy sama w sobie nie stanowi choroby! Ponadto podwyższona ciepłota ciała jest fizjologiczną reakcją organizmu na czynnik chorobotwórczy. Tak więc gorączka z jednej strony świadczy o walce organizmu, a z drugiej strony jest dowodem sprawności naszego ciała do samodzielnej reakcji. 
Czy gorączka jest wykładnikiem ciężkości choroby? Nigdy w życiu. Po pierwsze, nie wszystkie choroby przebiegają z podwyższeniem ciepłoty ciała. Po drugie, konkretna wartość temperatury jest zmienna osobniczo i każdy z nas może inaczej gorączkować przy tej samej jednostce chorobowej. Po trzecie, bardziej niepokojący jest brak gorączki w momencie, kiedy powinna się pojawić!

Co reguluję ciepłotę ciała?

Dlaczego temperatura naszego organizmu wynosi akurat 36,6 st. Celsjusza? Zastanawialiście się? Wartość ta jest uśrednionym wynikiem pomiaru ciepłoty ciała u ludzi. Nie wszyscy w stanie zdrowia mamy 36,6 kresek. Niektórzy z nas mają temperaturę niższą, np. 36 stopni lub nieco wyższą - 37. 
Co jednak powoduje, że temperatura jest stała? Za jej wartość oraz utrzymanie na stałym poziomie odpowiada część mózgu, którą nazywamy podwzgórzem. Jest to centrum, które zbiera informacje i decyduje jaką temperaturę nadać. Gdy coś się dzieje, wciskany jest czerwony guzik i temperatura rośnie. Pytanie: po co? A właśnie. Gorączka jest kluczowym czynnikiem w mobilizacji organizmu do walki. Powoduje aktywację składników układu odpornościowego do walki oraz sama w sobie zwalcza patogeny - np. przy podwyższonej ciepłocie wirusy gorzej się rozwijają.
A dla ciekawych tematu: wiecie, że temperatura ciała ulega nieznacznym dobowym wahaniom? Najniższa jest rano, a najwyższa wieczorem. To m.in. dlatego podczas przeziębienia najgorzej czujemy się pod wieczór.

Czy zawsze powinniśmy zwalczać gorączkę?

Będąc po lekturze powyższego tekstu, odpowiedź staje się łatwiejsza. Nie zawsze powinniśmy walczyć z temperaturą. Kiedy jednak wytoczyć oręż? Bez wątpienia, kiedy temperatura przekracza 38,5 st. To moment, kiedy musimy wkroczyć z lekami, które obniżą ciepłotę ciała. A jak postępować, gdy wartości są niższe. Łatwo jest napisać, by nie walczyć z gorączką. Wszyscy przechodziliśmy gorączkę i wiemy, jak podle wtedy się człowiek czuje. Jeśli jednak możemy wytrzymać, nie jest to zbyt męczące, nie pojawiają się objawy dodatkowe, poczekajmy z obniżaniem temperatury. 
Kiedy przystąpimy do ochłodzenia ciała, nie musimy od razu sięgać po leki. W celu obniżenia gorączki możemy zastosować:
  • stosowanie zimnych okładów na czoło, kark, w okolicę dołów pachowych i pachwin,
  • kąpiel w wodzie chłodniejszej o 1-2 stopnie od temperatury ciała chorego,
  • picie mleka z miodem i (dla odważnych) z czosnkiem - mikstura ma właściwości napotne,
  • picie herbaty z dodatkiem ziół: czarnego bzu, jeżyny lub lipy, czy z dodatkiem soku malinowego czy samych owoców - herbata taka działa napotnie,
  • stosowanie leków przeciwgorączkowych.

Jakie leki można stosować?

Dla dzieci do 4 miesiąca życie bezpieczny jest paracetamol, który należy stosować ściśle według informacji zawartych na ulotce lub po konsultacji z lekarzem. Powyżej 4 miesiąca można podawać paracetamol lub ibuprofen.
Uwaga! 
  1. Nie stosuj paracetamolu u osób, które chorują na astmę!
  2. Nie podawaj dzieciom aspiryny lub polopiryny!
  3. Dawkę dostosuj do wieku!
  4. Pamiętaj, że tabletki działają po około 30 minutach.

Kiedy udać się do lekarza?

Nie zalecam samodzielnej walki z temperaturą, które uporczywie nawraca. Konsultacja lekarska jest zalecana kiedy:
  • temperatura przekracza 39 kresek,
  • stale nawraca pomimo podawania leków,
  • pojawia się senność, apatia i utrudniony kontakt z chorym,
  • chory odmawia przyjmowania płynów i pokarmu,
  • pojawia się biegunka, wymioty,
  • temperaturze towarzyszy silny ból lub zawroty głowy,
  • pojawia się wysypka,
  • występują drgawki,
  • lub w przypadku dzieci, kiedy obserwujesz niepokojące objawy.

Think Healthy jest także na facebooku i twitterze. Odwiedź i dołącz!

 

niedziela, 5 kwietnia 2015

Poświąteczne wzdęcia, odbijania i zbędne kilogramy


Wpadłem dzisiaj na pomysł otwarcia nowej działalności: stworzę Poświąteczne Pogotowie Dietetyczne! Bylibyście zainteresowani? Myślę, że wiele osób odpowiedziałoby na moje ogłoszenie. Przecież każdy chce pozbyć się dokuczliwych wzdęć, palącej zgagi czy zbędnych kilogramów! Tylko... jaki numer wybrać?


Święta zawsze nie w porę

Chciałbym zwrócić Waszą uwagę na drobny, ale znaczący fakt. Święta zawsze są nie w porę. Dlaczego? Oto powody:
  • Boże Narodzenie, tradycyjna Wigilia z suto zastawionym stołem i kolejne dwa dni świętowania wypadają... przed sylwestrem! Oznacza to klęskę. Oszałamiająca kreacja sylwestrowa powinna być kupowana zaraz po świętach, kiedy jesteśmy przynajmniej dwa razy tacy, jak przed wieczerzą. Mamy problem, kiedy ubraliśmy się u Armaniego już we wrześniu.
  • Wielkanoc wypada trochę lepiej, ale... Ale od końcówki marca lub początku kwietnia niedaleko jest do wakacji. W wakacje każdy chce odpocząć i czuć się komfortowo. Zwolennicy słonecznych kąpieli nie mogą się doczekać, kiedy wystawią ciało do opalania i... ocenę publiczności. Stąd całe zmartwienie. Lepiej być postrzeganym jako osoba szczupła niż słyszeć: "Patrzcie, morze wyrzuciło wieloryba!".
Podsumowując, na usta ciśnie się prosty wniosek: święta wypadają nie w tedy, kiedy byśmy sobie tego życzyli. Z drugiej jednak strony, nie można postrzegać życia jako ciągu przeciwności losu. Czy jest jakaś metoda na złagodzenie niechcianych efektów?

Firmy farmaceutyczne pocałują Cię w brzuszek

Panaceum leży bliżej, niż myślisz, a składa się z dwóch części. Po pierwsze część rozwiązania zamknięta jest w tabletce uzdrawiającego suplementu diety, a po drugie wszystko zależy od Twojej hojności i grubości portfela. To czy zapłacisz za tabletki, jest prawie pewne. Już dawno temu zauważono, że nie oszczędzamy na zdrowiu i wszystko co może nam pomóc, chętnie testujemy. Na przeciw wychodzą nam firmy farmaceutyczne. Duże koncerny troszczą się o każdego pacjenta*, uspokajają, głaszczą po brzuszku i przytulają. Inne okrywają kocem, rozpalają ogień w kominku i wręczają do ręki kubek gorącej czekolady. Techniki te znane pod postacią reklam, billboardów czy gadżetów z nazwą marki są powszechnie tolerowane. I choć wydaje się nam, że jesteśmy odporni, nieświadomie ulegamy stosowanym zabiegom. To działa dzięki psychologii reklam i nie unikniemy tego wpływu na nas samych.

Domowe sposoby

Zanim kupimy środki farmaceutyczne, warto wypróbować domowe sposoby. Być może nie działają one na wszystkich, ale stosując zdrowy rozsądek i umiar, nie wyrządzą nam krzywdy.

Wzdęcia
Po pierwsze, unikaj produktów wzdymających. Należą do nich: 
  • jabłka, brokuły, kapusta, gruszki,
  • mleku o osób z nietolerancją laktozy i osób starszych,
  • napoje gazowane.
Wzdęcia mogą być spowodowane spożywaniem ciężkich potraw lub szybkim jedzeniem, czy żuciem gumy - wtedy połykamy więcej powietrza.
Domowe środki na eliminację wzdęć:
  • wywar z kopru włoskiego,
  • dodanie imbiru do herbaty,
  • herbata z rumiankiem lub miętowa.
Aktywność fizyczna jak np. spacer także poprawia perystaltykę jelit i przyczynia się do eliminacji gazów.

Zgaga
Zgaga to nieprzyjemne odczucie, które pojawia się zwykle po posiłku. Ma charakter ostrego, piekącego bólu. Zwykle objaw ten występuje po ostrych potrawach, zjedzeniu dużej ilości czekolady, po zbyt obfitym posiłku, po napojach gazowanych czy po alkoholu lub papierosach.
Walczyć ze zgagą możemy przez:
  • picie dużej ilości wody mineralnej lub źródlanej, niegazowanej,
  • herbatę imbirową czy z kminkiem,
  • wypicie szklanki mleka (o ile tolerujemy mleko i zjedzony posiłek "nie gryzie się" z mlekiem).

Ból brzucha
bardzo nieprzyjemny objaw, który wyłącza nas z normalnego funkcjonowania. Kiedy boli brzuch, świat przestaje się kręcić, a my szukamy cichego kąta. Chyba większość pragnie wtedy się położyć i przeczekać najgorsze.
Zanim sięgniemy po tabletki, warto wypróbować:
  • herbatę miętową,
  • herbatę z kwiatem lipy,
  • majeranek czy kminek dodany do potraw,
  • nalewkę z orzecha włoskiego (uwaga! proszę stosować z rozwagą).

Zbędne kilogramy
Czy jest sposób na szybki spadek wagi? Polecam przede wszystkim ruch i sport, dopasowany do wydolności fizycznej, wieku i obciążenia chorobowego. A po drugie, umiar i tzw. dietę MŻ: mniej żre... jeść. Po trzecie: stwosowanie zasad prawidłowego żywienia.


* W tym kontekście słowo pacjent śmiało można zastąpić słowem klient.


Think healthy jest na facebooku i twitterze. Dołącz i bądź na bieżąco! 

poniedziałek, 9 marca 2015

Resuscytacja krążeniowo - oddechowa u dorosłych


Nagłe zatrzymanie krążenia lub utrata oddechu skazuje poszkodowanego na pomoc osób trzecich. Trzeba mieć dużo szczęścia w nieszczęściu, aby znalazł się odważny świadek, który zadzwoni po pogotowie i udzieli pierwszej pomocy. Często dzieje się tak, że wszyscy, nagle, skupiają wzrok gdzieś w oddali. Pamiętajcie, obojętność może zabić.

 


Pierwsza pomoc

Wczesne rozpoczęcie resuscytacji krążeniowo - oddechowej (tzw. BLS), która polega na uciskaniu klatki piersiowej i oddechach ratowniczych, ma zapewnić przeżycie poszkodowanego. Choć ważna jest jakość przeprowadzonego zabiegu, najbardziej liczy się odwaga i próba pomocy.

Oceń stan chorego

  1. Oceń bezpieczeństwo - miejsce w którym udzielasz pomocy nie może stwarzać dla Ciebie zagrożenia. 
  2. Załóż rękawiczki jednorazowe, jeśli je posiadasz.
  3. Oceń stan przytomności poszkodowanego: jeśli reaguje - zadzwoń na pogotowie (999 lub 112), jeśli nie reaguje poproś kogoś o powiadomienie pogotowia oraz...
  4. Udrożnij drogi oddechowe pacjenta układając go na plecach i odchylając głowę do tyłu (jedną dłoń połóż na czole a drugą unieś brodę).  
 
  5. Oceń oddech przez około 5 do 10 sekund wzrokiem: obserwuj ruchy klatki piersiowej, słuchem: słuchaj, czy pacjent wydycha powietrze, dotykiem: możesz poczuć na skórze strumień powietrza wydychanego.
  6. Pacjent oddycha? Zadzwoń po pogotowie. Pacjent nie oddycha: poproś o wezwanie pomocy i przygotuj się do resuscytacji.


Resuscytacja osoby dorosłej

  1. Rozpocznij od uciskania klatki piersiowej:
  • nadgarstek jednej ręki (wyprostowanej!) połóż na środku klatki piersiowej - mniej więcej w linii brodawek sutkowych,
  • na pierwszej dłoni połóż drugą i spleć palce,
  • zablokuj ręce w łokciach, by były wyprostowane,
  • nachyl się nad pacjentem, aby ręce były prostopadłe do jego ciała,
  • uciskaj z częstotliwością 100 ucisków na minutę,
  • uciskaj klatkę piersiową na głębokość 5 centymetrów.
  • wykonaj 30 takich uciśnięć.
  2. Wykonaj oddech ratowniczy:
  • odchyl głowę ku tyłowi,
  • palcami jednej dłoni zaciśnij płatki nosa,
  • drugą ręką przytrzymaj brodę, aby usta były otwarte,
  • przyłóż swoje usta do ust poszkodowanego (wykorzystaj specjalny ustnik z apteczki, jeśli posiadasz),
  • wykonaj spokojny wdech trwający około 1 sekundy,
  • pozwól by powietrze opuściło klatkę piersiową,
  • wykonaj drugi wdech,
  • wykonaj 30 ucisków!

Film instruktażowy


Jak długo prowadzić RKO?

Resuscytację powinniśmy prowadzić do czasu:
  • przyjazdu pogotowia,
  • poprawy stanu chorego, przywrócenia funkcji krążeniowo - oddechowej,
  • wyczerpania fizycznego - nie możesz sam zasłabnąć,
  • stwierdzisz pogorszenie bezpieczeństwa.

Udzielając pomocy, zwiększasz dwukrotnie szansę chorego na przeżycie. Jesteś bohaterem!

poniedziałek, 16 lutego 2015

Doktor Google - prywatna praktyka


Dyżurujący przez całą dobę, siedem dni w tygodniu. Zawsze chętny do pomocy i udzielenia rady. Źródło wiedzy interdyscyplinarnej. Internista, chirurg, seksuolog i psycholog. Idealny. Doktor Google, wzorzec prawdziwego medyka. Lekarz dyżurny Internetu.



Człowiek ma trzy ręce

Współcześni ludzie różnią się od swoich przodków - mają trzy ręce: prawą, lewą i Internet. Obecnie żyjemy w takich czasach, gdzie dostęp do sieci stanowi absolutne must have. Połączenie kablowe to era kamienia łupanego - teraz liczy się dostęp bezprzewodowy. Zresztą... nie ważne. Jeśli nie jesteś on-line to nie istniejesz. Jeśli następuje przerwa w dostępie do Internetu, czujesz się jakbyś stracił, rękę, nogę lub głowę.
Nie będę dzisiaj pisał o surfowaniu. Zaproponowany wstęp pozwala zrozumieć, dlaczego korzystamy z porad dra Google: bo jest szybciej i łatwiej. Konsultację załatwiamy w domu i nie tracimy czasu na kolejki w rejestracji. No i nie martwimy się, czy świecimy na zielono w eWUŚ.

Zdrowie jest popularne

Nie trzeba nikogo przekonywać, że tematyka zdrowotna stała się ostatnio bardzo popularna. Właściwe diety, schematy odchudzania, odmładzanie, wybielanie zębów czy szybki dostęp do specjalisty. To priorytety, którymi się kierujemy.
Jak się okazuje, jedno na dwadzieścia pytań zadanych w wyszukiwarce Google dotyczy zdrowia. To dużo. Z tego powodu firma ulepsza wyniki wyszukiwania. Wyświetlane informacje mają być połączone z Knowledge Graph. Dzięki temu, wyszukując wiadomości o danej chorobie, Google przedstawi nam podsumowanie faktów i kluczowych informacji o schorzeniu. To dobrze, szczególnie, że projekt ma być realizowany w konsultacji z lekarzami.
Pomysł uważam za dobry, ale mam też pewne obawy. Wybaczcie, ale dla polskiego Użytkownika ulepszenie może być niebezpieczne. Przecież my lepiej wiemy, co nam jest, jak dopasować objawy do choroby i jak to leczyć. Wiemy, bo wszystko znaleźliśmy w Internecie.
Według sondażu PBI, 88% respondentów szuka wiedzy na ten temat w sieci, a jedynie 73% czerpie ją od lekarzy i specjalistów.

Jakich informacji szukają w sieci pacjenci?
Aż 65% pacjentów szuka informacji związanych z chorobami, a ponad 40% na temat leków i ich ceny. 33% internautów jest zainteresowana tematem leczenia chorób i zabiegów medycznych, a 29%  czyta wiadomości związanych z odżywianiem i dietą. Na piątym miejscu uplasowały się opinie o lekarzach i placówkach, czyli serwisy, gdzie pacjenci komentują pracę medyków. Pozostałe informacje uzyskały mniej niż 20% odpowiedzi i są to zdrowy styl życia i zdrowie dziecka, prawa pacjenta.
znanylekarz.pl


Studia medyczne

Teraz rodzi się pytanie: po co studiować medycynę? Przecież wszystko jest w Internecie! No właśnie. Przyszedł teraz czas na matczyne nauki. Posłuchajcie i zrozumcie mnie dobrze.
Objawy jakie obserwujecie u siebie, zawsze będzie można dopasować przynajmniej do dwóch chorób - zazwyczaj jest ich wielokrotnie więcej. To specjalista będzie potrafił różnicować schorzenia.
Nigdy nie można opierać się wyłącznie na objawach - ważne jest zbadanie chorego. Potraficie? Lekarz na pewno potrafi.
Jeśli szukacie interpretacji swoich wyników badań, znajdziecie tysiąc podpowiedzi. Przykład? Podwyższone miano białych krwinek (leukocytów) może świadczyć o: wysiłku fizycznym, infekcji, posocznicy lub nowotworze szpiku. Jak sami poradzicie sobie z interpretacją? Nie róbcie tego, nigdy nie leczy się wyników, a pacjenta.

Aż 52% badanych pacjentów podjęło próbę leczenia na podstawie informacji uzyskanych w internecie, bez konsultacji z lekarzem czy farmaceutą. I kolejne zaskoczenie: 92% z tych osób uznało, że to leczenie okazało się skuteczne (...).
znanylekarz.pl

Musicie wiedzieć, że nieprawidłowe leczenie może zamaskować rzeczywisty problem i utrudnić całkowity powrót do zdrowia. Proszę, nie leczcie się sami. 

Zachować dystans

Nie ma nic złego w pogłębianiu swojej wiedzy. Jeśli szukacie informacji z zakresu patofizjologii i leczenia chorób, to dobrze. Nie próbujcie jednak później udowadniać, że znacie się na tym lepiej jak lekarz. Bo tak nie jest.


Szukając informacji, wybierzcie wiarygodne źródło. Mój blog to cząstka małej kropli rzetelnych serwisów medycznych, zagubiona w oceanie bzdurnych porad. Najgorsze są fora internetowe...

piątek, 30 stycznia 2015

Zadławienie


Drobny przedmiot, cukierek czy kęs pokarmu może wpaść do dróg oddechowych i zablokować przepyw powietrza. Ten niebezpieczny stan wymaga szybkiej reakcji. Przedłużająca się niedrożność dróg oddechowych grozi utratą przytomności, a nawet zgonem.



Przyczyny i skutki

Zablokowanie dróg oddechowych przez ciało obce lub kęs pokarmu prowadzi do silnej reakcji obronnej organizmu. Pojawia się kaszel, który ma ułatwić wyprowadzenie przeszkody na zewnątrz. Niemal całkowita niedrożność dróg oddechowych prowadzi do duszności. Kilkusekundowy brak wentylacji prowadzi do utraty przytomności, a po 3 - 4 minutach ustaje krążenie krwi. Zatrzymanie ciała obcego w oskrzelu lub oskrzeliku może spowodować niedodmę płuca, jego płata lub segmentu. Niedodmą nazywamy stan, w którym pewien fragment tkanki płucnej nie jest wentylowany. W wyniku tej patologii dochodzi do zapadnięcia płuca lub jego fragmentu. 

Jak pomóc?

Pacjent przytomny:
  1. Sprawdź, czy poszkodowany może oddychać i wydać głos. Jeśli tak jest poleć mu intensywny kaszel i obserwuj rozwój sytuacji. Przeszkoda może zostać usunieta dzięki odruchowi kaszlowemu. 
  2. Przy braku możliwości wydania głosu, stań z lewej strony pacjenta praworęcznego od tyłu (lub prawej strony dla pacjenta leworęcznego). Pochyl go ku przodowi. uderz mocno pięścią między łopatkami. Powtórz zabieg maksymalnie 5 razy.
  3. Jeśli uderzanie nie przynosi efektu, zastosuj chwyt Heimlicha. Stań z tyłu i obejmij pacjenta. Lewą dłoń zaciśnij w pięść i umieść pod mostkiem. Pięść obejmuj prawą ręką. Uciśnij pacjenta energicznie do tyłu i ku górze. Celem tego działania jest wzrost ciśnienia, który ma pomóc w usunięciu ciała obcego.

Pacjent nieprzytomny:
  1. Wezwij pogotowie.
  2. Ułóż pacjenta na wznak i uciskaj środkową część mostka na głębokość 4-5 cm z częstotliwością do 100 ucisków na minutę. 
  3. Jeśli przeszkoda pojawi się w jamie ustnej, wyciągnij ją. Nieprzytomny nie ugryzię Cię, gdyż ma wiotkie mięśnie.

Dziecko
  1. Poniżej 1 roku życia: połuż je na swoim przedramieniu z głową skierowaną ku dołowi, chwytając kciukiem i palcem za żuchwę. Nadgarstkiem drugiej ręki udeżaj między łopatki i kontroluj, czy ciało obce opuściło drogi oddechowe. Jeśli zabieg nie przynosi efektu, połóż dziecko na plecach i uciskaj środkową część mostka.
  2. Starsze dziecko przełóż przez kolano z głową pochyloną ku dołowi.Klep w okolicę międzyłopatkową. Jesli nie przynosi to efektu, połóż je na plecach i uciskaj środkową część mostka.

Film instruktażowy

sobota, 8 listopada 2014

Jak zatamować krwotok?


Krwotok jest powszechnie znany, każdy z nas doświadczył utraty krwi. We wczesnym dzieciństwie krwawiły obtarte kolana, kiedy łapaliśmy zająca. W późniejszym wieku nękały nas nawracające krwotoki z nosa, zazwyczaj przed klasówką z matematyki. Wiek nastoletni nie był łaskawszy, a i dorośli często się ranią: w pracy, w domu, z powodu niezdarności lub zaburzeń grawitacyjnych (%). 



Definicja

Jeśli mój blog ma charakter edykacyjny, muszę poczęstować Was definicją krwotoku. Jest to dość proste określenie:
Krwotok jest to stan, w którym krew opuszcza światło naczyń krwionośnych. Utrata krwi może być spowodowana chorobą lub urazem.
O! proste, prawda? Definicja jest przyjemna, ale mało przydatna. Ważniejszą informację niesie rodzaj krwotoku. Otóż, krwotok możemy podzielić na:
  • zewnętrzny - stan, kiedy krew wydostaje się na zewnątrz ciała przez uszkodzone powłoki skórne,
  • wewnętrzny - kiedy krew wydostaje się z naczyń, ale nie wypływa na zewnątrz; wypełnia dostępne przestrzenie wnętrza organizmu człowieka.

Taki podział jest istotny, bowiem warunkuje nasze postępowanie. W przypadku krwotoku zewnętrznego dążymy do jego zatrzymania, a rozpoznamy go po wypływie krwi z rany. Przy krwotoku wewnętrznym nie ujrzymy krwi, bowiem gromadzi się ona w wewnętrznych kompartmentach ciała (może być widoczne zasinienie, ale nie występuje zawsze). Przy tego typu utracie krwi, należy jak najszybciej wezwać Pogotowie. 
Idąc dalej, krwotok można sklasyfikować na podstawie rodzaju naczynia, które uległo uszkodzeniu:
  • krwotok tętniczy - krew wydostaje się z rany pulsami (zgodnie z rytmem pracy serca), a barwa krwi jest jasno czerwona,
  • krwotok żylny - krew sączy się w sposób ciągły, a jej barwa jest ciemna (buraczkowa),
  • krwotok włośniczkowy - uszkodzone są drobne kapilary, krew sączy się i nie obserwujemy gwałtownego wypływu krwi.


Ile krwi można stracić?

Ile krwi możemy stracić nie martwiąc się o konsekwencje? Jest to uzależnione od wieku i obciążenia chorobowego pacjenta. Inna objętość krwi jest śmiertelna dla noworodka a inna dla osoby dorosłej.
Możemy wyróżnić kilka przedziałów utraty krwi, które warunkują daną odpowiedź organizmu*:
  • do 15% krwi krążącej - brak poważnych konsekwencji, utracona objętość szybko i całkowicie zostaje wyrównana,
  • 15 do 30% - pojawia się tachykardia (przyspieszone bicie serca, kołatanie), bladość powłok skórnych, niepokój,
  • 30 do 40% - pojawiają się spadki ciśnienia krwi, tachykardia, bladość powłok skórnych, niepokój pacjenta, uczucie słabości, omdlenia; może dojść do wstrząsu w wyniku niedotlenienia tkanek,
  • powyżej 40% - bez podjęcia czynności ratunkowych szybko dochodzi do zgonu.


Pierwsza pomoc

  1. Zadbaj o swoje bezpieczeństwo i załóż rękawiczki.
  2. Oceń stan ogólny pacjenta. Zadbaj o utrzymanie podstawowych czynności życiowych: oddech i akcja serca.
  3. Unieś zranioną kończynę powyżej serca.
  4. Uciśnij miejsce powyżej rany (powyżej, oznaca miejsce bliżej serca). W tym celu użyj swoich palców, ręki lub jeśli one nie wystarczają, przejdź dalej.
  5. Zdezynfekuj ranę używając wody utlenionej. Załóż gruby jałowy opatrunek z gazy (nie wolno stosować waty!).
  6. Zabandażuj ranę tak, aby opaska uciskała krwawiące miejsce. Opatrunek nie może być zbyt silny. Jeśli sinieją tkanki poniżej opatrunku, zmniejsz ucisk.
  7. Kiedy opatrunek przesiąka, dołóż kolejną warstwę gazików i miejsce owiń następnym bandażem (najlepiej elastycznym). Nigdy nie zdejmuj pierwszego opatrunku!
  8. Powiadom Pogotowie Ratunkowe, jeśli krwotok jest silny.


Krwotok z nosa

  1. Załóż rękawiczki jednorazowe.
  2. Posadź chorego na krześle.
  3. Chory powinien pochylić głowę do przodu. UWAGA! Nie stosuje się odchylania głowy do tyłu, krew może spływać do gardła i dróg oddechowych powodując zakrztuszenie lub obturację dróg oddechowych.
  4. Poinstruuj pacjenta, aby oddychał ustami.
  5. Kiedy chory poczuje w nosie powstającą masę (skrzep), nie wolno jej wydmuchiwać - odnowi to krwawienie.
  6. Dla nasilonego krwawienia można zastosować tamponadę - zwiń gazik i zamknij nim światło dziurki nosa, z której wydobywa się krew.
  7. Połóż na karku zimny okład, spowoduje to obkurczenie naczyń. Podobny zabieg możesz zastosować w okolicy nosa i czoła.
  8. Krwotok masywny lub trawjący powyżej 20 minut jest sygnałem do powiadomienia Pogotowia Ratunkowego.


 * wg ATLS

sobota, 18 października 2014

Niedokrwienie serca i zawał. Definicja i pierwsza pomoc


Zawał mięśnia sercowego to przełomowe wydarzenie w życiu pacjenta. Ten niebezpieczny stan, który bezpośrednio zagraża życiu, istotnie wpływa na funkcję całego organizmu. W dobie łatwego dostępu do informacji wypada nam wiedzieć, czym jest "atak serca" i jak się przed nim bronić.


Skuteczny zabójca

Choroby serca i układu krążenia są głównymi przyczynami zgonów w Polsce. Pocieszająca jest informacja, że w ostatnich latach nastąpiła pewna poprawa sytuacji w zakresie umieralności kobiet i w nieco mniejszym stopniu mężczyzn w następstwie chorób układu krążenia. Najwyższy udział w strukturze zgonów ma choroba wieńcowa, która jest cichym i skutecznym zabójcą. Jest ona także ważnym ogniwem w patofizjologicznej drodze do zawału serca.
W chorobach serca istotna jest indywidualna profilaktyka i umiejętność udzielenia pierwszej pomocy, co przyczynia się do poprawy jakości i długości życia pacjentów.

Kurs anatomii serca

Gdzie leży serce? 
W klatce piersiowej, w części centralnej z przesunięciem na stronę lewą. Organ ten ma kształt stożka i jest wielkości pięści dorosłego mężczyzny. Serce zbudowane jest z mięśnia sercowego (mięsień poprzecznie prążkowany serca), tkanki, która pozwala na rytmiczne skurcze. Jest to "worek", który ma cztery jamy: dwa przedsionki i dwie komory.
Czy serce jest potrzebne? 
Tak, ponieważ stanowi turbinę/pompkę, która tłoczy krew do naczyń krwionośnych. Porównałbym serce do stacji załadunkowej. Część pojazdów przybywa tutaj, aby załadować substancje odżywcze i zaraz wyrusza w drogę, by dowieźć posiłek pod wskazany adres.
Wszystkie tkanki naszego organizmu potrzebują składników energetycznych, które czerpią z krwi. 
A czym żywi się serce? 
Nie, nie pobiera substancji bezpośrednio z krwi, która wypełnia jego przedsionki i komory. Serce posiada własny układ tętnic i żył, które odżywiają mięsień sercowy - są to naczynia wieńcowe. Tętnice odchodzą od aorty (prawa i lewa tętnica wieńcowa), dalej dzielą się na coraz mniejsze naczynia aż do drobnych kapilar. Naczynia włosowate kolejno zlewają się i tworzą coraz większe żyły uchodzące w większości do zatoki wieńcowej.

Kiedy zamknięte zostaje światło naczynia...

powstaje poważny problem. Krew nie może przemieścić się dalej i pewna część tkanki zostaje odcięta od substancji odżywczych i tlenu. Prowadzi to do deficytu, który po dłuższym czasie powoduje obumieranie komórek. Tak oto powstaje zawał, czyli ognisko martwej tkanki serca. Jeśli w krótkim czasie nie nastąpi rekanalizacja, tkanka trwale obumiera. Ognisko martwicze zostaje zastąpione łącznotkankową blizną. Powstaje sztywny plaster, który upośledza pracę pozostałej części mięśnia. Funkcja zamkniętego naczynia wieńcowego nie może być podjęta przez sąsiednią tętnicę. Niestety, w narządzie tym nie mówimy o krążeniu obocznym, czyli alternatywnej drodze transportu krwi. To znacznie ogranicza ochronę przeciwzawałową. 

Jak rozpoznać zawał serca?

Serce jest bogato unerwione, dlatego dominującym objawem jest ból. Występuje on najczęściej w klatce piersiowej, za mostkiem. Pacjenci często mówią o promieniowaniu bólu do ramienia lub ręki lewej, lewej części żuchwy czy szczęki. Czasem ból odczuwany jest w okolicy pleców. Ból zawałowy jest: piekący, uciskający, powoduje uczucie "jakby słoń nadepnął na klatkę piersiową". Bólowi często towarzyszy uczucie lęku, potliwość i trudności w oddychaniu.

Pierwsza pomoc!

Jeśli mamy do czynienia z zawałem, liczy się każda sekunda. Jak zareagować? 
  • zadzwoń jak najszybciej po pogotowie (tel: 999),
  • połóż się wygodnie z nogami uniesionymi nieco wyżej,
  • staraj się uspokoić oddech, nie wykonuj niepotrzebnych ruchów,
  • nie panikuj!

Kto jest narażony na zawał serca? 

Zawał jest często powikłaniem zaawansowanej miażdżycy, czyli choroby, w której dochodzi do pogrubienia ścian tętnic wieńcowych. Choroba wieńcowa występuje najczęściej u osób, u których występują podane czynniki ryzyka:
  • nadciśnienie tętnicze,
  • palenie papierosów,
  • wysoki poziom cholesterolu,
  • mała aktywność fizyczna,
  • otyłość,
  • cukrzyca
  • i obciążenia rodzinne.

czwartek, 11 września 2014

Zdarzenie drogowe - jak się zachować?


Kolizja czy wypadek drogowy to zdarzenia, w wyniku których mogą pojawić się ranni. Niesłychanie ważna jest właściwa reakcja, opanowanie i udzielenie pierwszej pomocy. Jak prawidłowo zachować się na miejscu wypadku? Jak zabezpieczyć rannych?


Litera prawa

Zacznijmy od rozgraniczenia dwóch pojęć. Kolizja i wypadek drogowy są definiowane przez prawo w odmienny sposób i tylko dla laika oznaczają to samo zdarzenie. 
Wypadek drogowy...
to zdarzenie mające miejsce w ruchu lądowym, spowodowane poprzez nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tym ruchu, którego skutkiem jest śmierć jednego z uczestników lub obrażenia ciała powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwające dłużej niż 7 dni.
Kolizja zaś jest...
zdarzeniem mającym miejsce w ruchu lądowym, spowodowanym poprzez nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tym ruchu, którego skutkiem są straty materialne (uszkodzenie pojazdu, płotu, urządzenia drogowego, bagażu, itp.) lub też jeden z uczestników doznał obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwające poniżej 7 dni.
Różnica między kolizją a wypadkiem nie kończy się na definicji. Charakter zdarzenia determinuje właściwe postępowanie, zachowanie się na miejscu zdarzenia i niesienie pomocy poszkodowanym.

Wypadek drogowy - postępowanie

  1. Zabezpiecz miejsce wypadku - bezpieczni powinni być uczestnicy wypadku, ale i korzystający z drogi / terenu, na którym doszło do zdarzenia. Bezpieczna musi być także osoba udzielająca pomocy. W tym celu ubierz odblaskową kamizelkę, włącz światła awaryjne i ustaw trójkąt ostrzegawczy.
  2. Nie "zmieniaj" miejsca wypadku - nie przestawiaj aut, nie zbieraj szkła od reflektorów. Całe miejsce zdarzenia powinno być nienaruszone do czasu przyjazdu Policji. Odpowiednie służby muszą ocenić miejsce wypadku i sporządzić odpowiedni protokuł. 
  3. Oceń liczbę rannych i charakter ich obrażeń.
  4. Wezwij służby ratunkowe - Policję i Pogotowie Ratunkowe. Jeśli na miejscu wypadku jest inna osoba, może od razu powiadomić służby.
  5. Udziel pierwszej pomocy zgodnie z posiadanymi umiejętnościami i dostępnymi środkami opatrunkowymi. Ratuj w pierwszej kolejności osoby najbardziej poszkodowane i dzieci.
  6. Pozostań na miejscu wypadku do czasu przybycia wykwalifikowanej kadry.


Kolizja - postępowanie

  1. Zabezpiecz miejsce wypadku (jw).
  2. Usuń pojazdy i niebezpieczne elementy z drogi. Miejsce nie musi podlegać ocenie służb drogowych.
  3. Oceń liczbę poszkodowanych i udziel im pomocy. Jeśli stan rannych jest poważny, wezwij Pogotowie Ratunkowe.
  4. Jeśli sprawca kolizji nie jest jasny lub nie możesz z nim dojść do porozumienia, wezwij Policję.


Zgłoszenie wypadku - rozmowa z dyspozytorem

Wzywając pomoc udziel dyspozytorowi niezbędnych informacji:
  • określ miejsce zdarzenia (im dokładniej to zrobisz, tym szybciej fachowa pomoc przybędzie na miejsce). Jeśli nie jesteś w stanie podać konkretnego miejsca, podaj między jakimi punktami charakterystycznymi (np. miastami) doszło do wypadku,
  • podaj liczbę ofiar,
  • opisz krótko zdarzenie (np. zdarzenie czołowe),
  • opisz zagrożenia, jeśli takie obserwujesz (np. płonący samochód, dym wydostający się spod maski pojazdu),
  • podaj swoje imię i nazwisko,
  • udziel dodatkowych informacji, o które poprosi dyspozytor,
  • jeśli nie wiesz jak udzielić pomocy, spytaj dyspozytora - ratownik udzieli prostej instrukcji,
  • rozłącz się wówczas, gdy osoba przyjmująca zgłoszenie potwierdzi jego przyjęcie!


Łańcuch przeżycia

Przystępując do pierwszej pomocy, otwierasz procedurę tzw. łańcucha przeżycia. Zobacz niżej, bez Ciebie akcja ratunkowa nie ma szans powodzenia. Nie bój się, stres zmobilizuje Cię do pracy. Wystarczy się odważyć...

środa, 13 sierpnia 2014

Apteczka samochodowa


Apteczka samochodowa jest jednym z podstawowych elementów wyposażenia każdego samochodu. Wiedzą to wszyscy kierowcy i w większości aut jest ona dostępna. Niestety jej zawartość bywa różna. Jedne są niekompletne, a inne obfitują w materiał opatrunkowy... niestety już nieużyteczny. Czas odświeżyć apteczkę, bo ma pomóc w kryzysowej sytuacji.


Skład apteczki

Apteczka stanowi narzędzie pracy dla osoby udzielającej pierwszą pomoc. Z tego względu powinna być wygodna w obsłudze i profesjonalnie wyposażona. Każdy przedmiot winien mieć własne miejsce, aby szybko wybrać potrzebny materiał, ratując życie.
Wyposażenie apteczki zależy od tego, w jakiej sytuacji ma się przydać. Nie każdy ma równe zdolności udzielania pierwszej pomocy, stąd wyposażenie podzielę na podstawowe i dodatkowe.
Podstawowe wyposażenie apteczki to must have, bez którego nie powinniśmy wybierać się w podróż samochodem. Niezbędne elementy to:
  • rękawiczki jednorazowe (przynajmniej 2 pary, lateksowe lub inne),
  • jednorazową maskę do sztucznego oddychania,
  • jałowe kompresy - zalecam jedno opakowanie mniejszych i jedno opakowanie większych gazików,
  • opaska dziana - zwykły bandaż, przynajmniej jedna sztuka (zalecam minimum dwa, jeden mniejszy a drugi większy),
  • bandaż elastyczny,
  • chusta trójkątna,
  • zwykły plaster bez opatrunku,
  • opakowanie plastrów z opatrunkiem,
  • nożyczki,
  • środek dezynfekujący - mała butelka wody utlenionej lub gaziki nasączone środkiem odkażającym (min. 5 szt.).

Wyposażenie dodatkowe:
  • koc termiczy,
  • siatka opatrunkowa - Codofix,
  • opatrunek hydrożelowy,
  • pęseta,
  • agrafki.

W Unii Europejskiej stosuje się niemiecką normę DIN 13164, która określa skład apteczki samochodowej. Jest on tożsamy z wyżej wymienionymi materiałami, a dodatkowo zawiera: opatrunek osobisty G i M oraz instrukcję udzielania pierwszej pomocy.